Salih Tuna Soruyor: Salih Mirzabeyoğlu Hangi Rövanşın Mağduru

Seninle alay mı ettim hanımefendi?

Salih Tuna

 

Abdullah Gül “rövanşist olmayalım” demiş ya, Nazlı Ilıcak da bu söz bana sataşanların kulağına küpe olsun diyor.

Hatırlarsanız, Ertuğrul Beyciğim çok daha evvel “rövanşist” duygularla hareket etmeyelim demişti.

Ondan daha evvel de (adı lazım değil) bir generalin, “28 Şubat’ın rövanşını almaya kalkarsanız…” diye başlayan bir ifadeyle tehditler savurduğu rivayet edilmişti.

Galiba aynı kelimeye 3 ayrı ağız 3 farklı anlam yüklemiş. (Generalin ağzıyla Ertuğrul Beyciğimin ağzı aynı olduğu için “3″ diyoruz Şinasi.)

Sayın Gül’ün ifade ettiği anlamda ben de “rövanşist olmayalım” derim, dedim, diyorum.

Sürek avına ilk günden beri karşı çıktım.

Kuddusi Okkır’dan Türkan Saylan’a kadar birçok konuda eleştiri getirdim. Ahmet Şık ve Nedim Şener’in tutuklanmasına muhafazakar camiada ilk karşı çıkan da bendim.

“Tasfiye edilecek gazeteciler listesi”nden bahsedildiği günlerde (Ahmet Tezcan’ın Habertürk’teki programında) “Yazarları ancak okurlar tasfiye eder” diyerek isyan etmiştim.

Hep “sözün değerini” savundum.

“Ancak haksızlık karşısında susmamakla ölçülür sözün değeri. Ve, sözümüzün değerinden başka kaybedecek bir şeyimiz yok…” dedim.

Birine olan öfkemiz ona haksızlık yapmamıza neden olmasın ölçüsünü de sıklıkla hatırlattım.

Yaptıklarını başkalarının üzerinden meşruiyet arayanlara da Ömer Muhtar’ın “Onlar bizim hocalarımız değil” sözünü dercettim.

Evet, Sayın Gül “rövanşist olmayalım” demekle son derece haklı.

Peki…

Telegram işkencesi altında 13 yıldır zindanlarda çürütülen Salih Mirzabeyoğlu hangi “rövanşın” mağduru?

Ya Selahattin Eş Çakırgil?

Türkiye’ye 32 yıldır gelememesi hangi “rövanşist duygularının” bedeli?

Dedim ya, “rövanşist” ifadesi her ağızda başka anlam kazanıyor.

Ertuğrul Beyciğim adeta kendini ele veriyordu. “Gerekirse silah kullanırız gibi manşetler dahil, yapılan her şey 28 Şubat sürecinde kalsın. Biz yaptık, siz yapmayın…” demeye getiriyordu.

Neden olmasın, olabilirdi; affetmek her zaman erdem değil miydi?

Ne ki, hazret “rövanşist duygularla hareket etmeyelim” dedikten sonra bile kaç kez “rövanş” almaya kalkıştı, sayamadım doğrusu.

“Cumhuriyet Mitingleri”ndeki coşkusundan “411 el kaosa kalktı” manşetine, “27 Nisan e-muhtıra”sından Konyalı hasta çocuğun testisleri üzerinden “türban faciası” üretmeye kadar elinden geleni ardına koymamıştı.

Bir defasında da, bir otobüs yolcusunun namaz molası talebinden hareketle “dini diktatörlük” tehlikesinden bahsetmişti.

Ben de, şehirlerarası otobüslerde 40 yıldır ihtiyaç molasına içkin “namaz molası” verildiğini, 40 yıl boyunca verilen bu namaz molalarından henüz bir diktatörlük çıkmadığını ama 40 yıla en az 4 askeri darbe sığdırabildiğimizi anlatmak zorunda kalmıştım. (19 Eylül 2007, Yeni Şafak)

12 Eylül referandumundan sonra bile bi ufaktan kıpraşmış, seçkin sahillerden dem vurmuştu.

Ne zamanki, 12 Haziran 2011 seçimlerinden AK Parti zaferle çıktı, pes etti. “Usta ne diyorsa o” demeye başladı.

Bu kafa böyledir!

Şartlar müsait olsun, değil “411 el”, “550 el kaosa kalktı” demekte zerre tereddüt ederse ben bir şey bilmiyorum.

Son günlerde “rövanşist duyguların esiri olanlar” lakırdısını eden Nazlı Ilıcak’ın derdi bambaşka tabii.

“Aydın doğan hakkında soruşturma açılır mı” sorusuna, “Sanmıyorum. Dava mahkemelerde açılırsa zaten gazete patronları bundan sorumlu olmuyor. Daha ziyade yazı işleri müdürleri ve köşe yazarları hakkında yapılıyor. Gazetelerin tutumundan patronlar sorumlu değil…” şeklinde cevap vermişti.

Daha evvel de belirttiğim gibi “Aydın Doğan’ıma dokunmayın!” demeye getirdiği besbelli.

Eruğrul Özkök ve diğerleri pek umrunda değil yani.

Ucu Aydın Doğan’a dokunacağı endişesi taşımasa, medyanın 28 Şubat sürecindeki sorumluluğunun altını (eski günlerdeki gibi) kanırta kanırta çizeceğinden eminim.

O değil de, kendisiyle alay ettiğimi söylüyor ya, buna çok üzüldüm.

Alay ettiğime dair tek cümlemi göstersin, hep birlikte Ertuğrul’u Taksim’de asalım.

Hanımefendi, inanın o yazıda söylediklerim dalga değildi.

Farkı fark etmeniz için size iki adet dalga örneği göndermek isterdim ama maalesef yerim kalmadı.

10.03.2012 / Yeni Şafak Gazetesi

Reklamlar

Salih Tuna Soruyor: Salih Mirzabeyoğlu Hangi Rövanşın Mağduru!

“Evet, Sayın Gül “rövanşist olmayalım” demekle son derece haklı. Peki… Telegram işkencesi altında 13 yıldır zindanlarda çürütülen Salih Mirzabeyoğlu hangi “rövanşın” mağduru? Ya Selahattin Eş Çakırgil? Türkiye’ye 32 yıldır gelememesi hangi “rövanşist duygularının” bedeli?”

Seninle alay mı ettim hanımefendi?

Salih Tuna

 

Abdullah Gül “rövanşist olmayalım” demiş ya, Nazlı Ilıcak da bu söz bana sataşanların kulağına küpe olsun diyor.

Hatırlarsanız, Ertuğrul Beyciğim çok daha evvel “rövanşist” duygularla hareket etmeyelim demişti.

Ondan daha evvel de (adı lazım değil) bir generalin, “28 Şubat’ın rövanşını almaya kalkarsanız…” diye başlayan bir ifadeyle tehditler savurduğu rivayet edilmişti.

Galiba aynı kelimeye 3 ayrı ağız 3 farklı anlam yüklemiş. (Generalin ağzıyla Ertuğrul Beyciğimin ağzı aynı olduğu için “3” diyoruz Şinasi.)

Sayın Gül’ün ifade ettiği anlamda ben de “rövanşist olmayalım” derim, dedim, diyorum.

Sürek avına ilk günden beri karşı çıktım.

Kuddusi Okkır’dan Türkan Saylan’a kadar birçok konuda eleştiri getirdim. Ahmet Şık ve Nedim Şener’in tutuklanmasına muhafazakar camiada ilk karşı çıkan da bendim.

“Tasfiye edilecek gazeteciler listesi”nden bahsedildiği günlerde (Ahmet Tezcan’ın Habertürk’teki programında) “Yazarları ancak okurlar tasfiye eder” diyerek isyan etmiştim.

Hep “sözün değerini” savundum.

“Ancak haksızlık karşısında susmamakla ölçülür sözün değeri. Ve, sözümüzün değerinden başka kaybedecek bir şeyimiz yok…” dedim.

Birine olan öfkemiz ona haksızlık yapmamıza neden olmasın ölçüsünü de sıklıkla hatırlattım.

Yaptıklarını başkalarının üzerinden meşruiyet arayanlara da Ömer Muhtar’ın “Onlar bizim hocalarımız değil” sözünü dercettim.

Evet, Sayın Gül “rövanşist olmayalım” demekle son derece haklı.

Peki…

Telegram işkencesi altında 13 yıldır zindanlarda çürütülen Salih Mirzabeyoğlu hangi “rövanşın” mağduru?

Ya Selahattin Eş Çakırgil?

Türkiye’ye 32 yıldır gelememesi hangi “rövanşist duygularının” bedeli?

Dedim ya, “rövanşist” ifadesi her ağızda başka anlam kazanıyor.

Ertuğrul Beyciğim adeta kendini ele veriyordu. “Gerekirse silah kullanırız gibi manşetler dahil, yapılan her şey 28 Şubat sürecinde kalsın. Biz yaptık, siz yapmayın…” demeye getiriyordu.

Neden olmasın, olabilirdi; affetmek her zaman erdem değil miydi?

Ne ki, hazret “rövanşist duygularla hareket etmeyelim” dedikten sonra bile kaç kez “rövanş” almaya kalkıştı, sayamadım doğrusu.

“Cumhuriyet Mitingleri”ndeki coşkusundan “411 el kaosa kalktı” manşetine, “27 Nisan e-muhtıra”sından Konyalı hasta çocuğun testisleri üzerinden “türban faciası” üretmeye kadar elinden geleni ardına koymamıştı.

Bir defasında da, bir otobüs yolcusunun namaz molası talebinden hareketle “dini diktatörlük” tehlikesinden bahsetmişti.

Ben de, şehirlerarası otobüslerde 40 yıldır ihtiyaç molasına içkin “namaz molası” verildiğini, 40 yıl boyunca verilen bu namaz molalarından henüz bir diktatörlük çıkmadığını ama 40 yıla en az 4 askeri darbe sığdırabildiğimizi anlatmak zorunda kalmıştım. (19 Eylül 2007, Yeni Şafak)

12 Eylül referandumundan sonra bile bi ufaktan kıpraşmış, seçkin sahillerden dem vurmuştu.

Ne zamanki, 12 Haziran 2011 seçimlerinden AK Parti zaferle çıktı, pes etti. “Usta ne diyorsa o” demeye başladı.

Bu kafa böyledir!

Şartlar müsait olsun, değil “411 el”, “550 el kaosa kalktı” demekte zerre tereddüt ederse ben bir şey bilmiyorum.

Son günlerde “rövanşist duyguların esiri olanlar” lakırdısını eden Nazlı Ilıcak’ın derdi bambaşka tabii.

“Aydın doğan hakkında soruşturma açılır mı” sorusuna, “Sanmıyorum. Dava mahkemelerde açılırsa zaten gazete patronları bundan sorumlu olmuyor. Daha ziyade yazı işleri müdürleri ve köşe yazarları hakkında yapılıyor. Gazetelerin tutumundan patronlar sorumlu değil…” şeklinde cevap vermişti.

Daha evvel de belirttiğim gibi “Aydın Doğan’ıma dokunmayın!” demeye getirdiği besbelli.

Eruğrul Özkök ve diğerleri pek umrunda değil yani.

Ucu Aydın Doğan’a dokunacağı endişesi taşımasa, medyanın 28 Şubat sürecindeki sorumluluğunun altını (eski günlerdeki gibi) kanırta kanırta çizeceğinden eminim.

O değil de, kendisiyle alay ettiğimi söylüyor ya, buna çok üzüldüm.

Alay ettiğime dair tek cümlemi göstersin, hep birlikte Ertuğrul’u Taksim’de asalım.

Hanımefendi, inanın o yazıda söylediklerim dalga değildi.

Farkı fark etmeniz için size iki adet dalga örneği göndermek isterdim ama maalesef yerim kalmadı.

10.03.2012 / Yeni Şafak Gazetesi

Bu köşe yazarları tecavüzcü mü?

Salih Tuna/Yeni Şafak

Alper Görmüş haklı; “darbe suçunu tecavüz suçu gibi görmedikçe” tehlike tastamam geçmiş sayılmaz.

Bakmayın siz bugün “Ben yapmadım, sen yaptın” şeklinde birbirlerini gammazlayıp durduklarına. 

Bunların cibilliyetlerine hiç güven olmaz.

Bugün yaptıkları araziye uymaktan ibaret. Zaten uymayacaklar da ne olacak; “28 Şubat Davası”nın eli kulağında. 

Yaptıklarının bir bir hesabı sorulacak!

Emin Çölaşan’ın Org. Çevik Bir’e, “Siz onu bırakın darbe yapacak mısınız, yapmayacak mısınız” sorusunu yönelttiğini Ertuğrul Özkök geçenlerde nakletmişti.

Alper Görmüş de bu halin vahametini ortaya koymak için “tecavüz metaforunu” mahut söze uyarladı:”Siz onu bırakın, sırada yeni bir tecavüz var mı yok mu?” (28 Şubat 2012, Taraf)

Buradaki “yeni tecavüz” ifadesi çok kuşatıcı olmuş. 

Çünkü 28 Şubat sürecinden sonra Balyoz, Sarıkız, Ayışığı adlı bir yığın tecavüz girişimi ortaya çıktı. (Bir de “e- tecavüz” gerçekleştirildi 27 Nisan 2007’de.)

İmdi, “tecavüz metaforu” eşliğinde “28 Şubat Davasını” tahayyül edelim.

Ertuğrul Özkök: Hakim bey, tecavüze direniş gösterilirse silah kullanırız denilmeseydi, durduk yere “Gerekirse silah kullanırız” manşetini atmazdım. 

Paşa 1: Yalan söylüyor. Ben öyle bir şey söylemedim. Balans ayarı yaptım sadece.

Ertuğrul Özkök: Ben mi yalan söylüyorum! Şu yanınızdaki paşa da “Bu tecavüz bin yıl sürecek” dememiş miydi?

Paşa 2: Bugünün demokrat köşe yazarları dahil medya, işadamları, sivil toplum örgütleri hepiniz büyük bir iştiyakla yumulduğunuzu görünce böyle söyledim. Bu bir tespitti, dilek değil. Ben öyle kimi paşalar gibi Merhum Başbakana “pezevenk” falan demedim.

Paşa 3: Kim demiş, kim demiş. Hepsi montaj, hepsi komplo. 

Bayram Meral: Hakim bey “sivil toplum” diyerek bana da laf sokuluyor. 5’li çetenin diğer temsilcileriyle beni bir tutamazsınız. Benim rahmetli Erbakan’la çekilmiş fotoğrafım var. 

Uğur Dündar: Biz namuslu gazetecilik yaptık. Birileri gibi süreçlere ayarlı şekilde kepenk açıp kepenk kapatmadık.

Ali Kırca: Ne olmuş “Siyaset Meydanı”nın kepenklerini kapatmışsam. Senin gibi Erbakan ve Çiller arasındaki pazarlığa ilişkin ses kasetlerini ele geçirdik deyip de, Şevki Yılmaz’ın kasetlerini yayımlamadım.

Hakim: Susun, kendi aranızda konuşmayın. Bulmuşsunuz körpecik demokrasiyi hepiniz tecavüz etmişsiniz işte.

Oktay Ekşi: Hakim Bey, “körpecik demokrasi” deyiminize katılmıyorum. Sanki kız oğlan kız demokrasimiz varmış da arkadaşlar bozmuş. 27 Mayıs ve 12 Eylül vesilesiyle demokrasimiz bayağı kaşarlanmıştı zaten.

Paşa 1 (yanındaki paşaya fısıldar): Şimdi de darbeleri andıçlamaya başladı.

Paşa 2 (fısıldayarak karşılık verir): Alçakları tanıyalım.

Zülfü Livaneli: Hakim bey haklı beyler. Üzgünüm ama yaptığınız buydu.

Paşa 4: Pardon, üzgün müsün? O günlerde Ankara’da miting gibi konserler verip destek vermemiş miydin? 

Vural Savaş: Demokrasimiz “kandan beslenen vampirlere” bile veriyordu. Biraz “militan” olsun, öyle her sandıktan çıkana vermesin istedim

Aydın Doğan: Şayet bu tecavüze Ertuğrul Özkök iştirak etmiş veya teşvik etmiş, hatta peçete tutmuşsa bile şerefsizdir, ahlaksızdır; hep birlikte Ertuğrul’u asalım.

Ertuğrul Özkök: Yahu patron sen de otomatiğe almışsın. Niye yine ben asılıyorum. Bak ben bir konuşursam var ya, hepimiz yanarız. Beni baskı altında tutmayın. Baskıya gelemem anında dönek olurum. “Çok bastırırsanız, ‘Tamam yaptık’ dediğiniz anda bir bakarsınız, neticede iki ‘dönek’ çıkmış.”

Aydın Doğan: Hakim bey o “döneklerden” biri ben değilim, Ahmet Hakan’ı kastediyor.

Zafer Mutlu: Biz tamamen gazetecilik refleksiyle hareket ettik. Hürriyet gazetesi Sincan’da yürütülen tankların fotoğraflarını çekince, rica ettik bizim için de tekrar yürüttüler.

Reha Muhtar: Tecavüzcü olsaydım, generalin teşekkür listesinde adım olurdu.

Fatih Altaylı: “Erbakan ve Çiller’in fotoğrafını klozete koyun” şeklindeki önerim, klozetlerin çok satması için yapılan ticari bir öneridir.

Fatih Çekirge: 28 Şubat’ın tecavüzcüleri arasında yer alsaydım, türbanlı köşe yazarları beni yaş gününe çağırmazlardı. 

Fikret Bila: Biz cuntacıların demokrasiye tecavüzünü yazdık. Demokrasimiz cuntacılara tecavüz etseydi, onu da yazardık.

Süleyman Demirel: 28 Şubat’ta sistem işlemiştir. Yalan söylüyorsam Ertuğrul Özkök’ü hep birlikte asalım.

Ertuğrul Özkök: Lan…

İki darbe iki mağdur: Selahaddin Eş, Salih Mirzabeyoğlu -Salih Tuna/Yeni Şafak-

 
Salih Tuna
stuna@yenisafak.com.tr
28 Şubat 2012 Salı

Biri 32 yıl evvel vuku buldu, diğeri 15 yıl evvel. Biri klasikti, diğeri postmodern. Biri 12 Eylül, diğeri 28 Şubat.

Her iki darbenin de mağduriyeti bitmeyen iki mazlumu var: 12 Eylül’ün Selahaddin Eş Çakırgil, 28 Şubat’ın Salih Mirzabeyoğlu.

İkisini de beğenmeyebilir, görüşlerine katılmayabiliriz.

Lakin ikisi de sadece yazar; unutmamamız gereken bu.

Yani ikisi de mazlum, ikisi de mağdur.

Ve, ikisi de annesinin cenazesine katılamadı. (Vatandaşlıktan çıkartılan Selahaddin Eş tam 32 yıldır Türkiye’ye gelemediği için annesinin cenazesine katılamadı; Mirzabeyoğlu Bolu F Tipi’nde ağırlaştırılmış muhabbet cezasına çarptırıldığı için.)

Selahaddin Eş’i 12 Eylül öncesinde, Mili Gazete’nin en velut yazarı olarak hatırlıyorum.

“Ben de yazdım” başlığı altında anılarını tefrika eden Celal Bayar’a öyle bir “çakmıştı” ki, o gün (henüz orta mektep sıralarındaydım) bugündür unutmam.

Kemalist rejimin sağcısına solcusuna ölümüne muhalifti.

Kemal Ilıcak’ın Tercüman’ında (“Köşebaşı” sütununda) arzı endam eden merhum Ergün Göze’ye de demediğini bırakmazdı.

O siyah-beyazlı dönemde “arama motoru” falan yoktu ama hiçbir “arama motoruna” ihtiyaç duymayacak kadar müthiş bir hafızaya sahipti

Çağrışımı bol yazılar kaleme alırdı.

Şura ve Tevhid gibi 12 Eylül öncesinin kült dergilerinin vazgeçilmez yazarlarındandı.

Hüseyin Üzmez vakasına kadar da Vakit gazetesinde yazdı.

Çok şükür 12 Eylül darbesi yargılanıyor şimdi.

Ne ki, şana şöhrete dünya malına zerre miskali tenezzül etmeyen bir fikir ve aksiyon adamı olan Selahaddin Eş’in mağduriyeti devam ediyor hâlâ.

Bugün 28 Şubat darbesinin 15’inci yıldönümü. Hep birlikte lanetleyeceğiz bu postmodern darbeyi.

Ama bu darbenin “lanetlediği” Salih Mirzabeyoğlu hâlâ mağdur, hâlâ mahpus damında çürütülüyor.

Mirzabeyoğlu 12 Eylül öncesinde “Gölge” dergisini çıkarıyordu.

Ünlü karikatürist Yalçın Turgut’un unutulmaz desenleriyle katkıda bulunduğu “Aydınlık Savaşçıları” adlı kitabında yer alan şiirlerini bu dergide dercetmişti.

Yazıları gündem oluşturuyor, şiirleri meydanlarda “söyleniyordu.”

Ali Bulaç’tan Hilal Kaplan ve Teodora Doni’ye kadar birçok köşe yazarı Mirzabeyoğlu’na yapılan zulmü daha evvel dile getirmişti.

“Yeni Devir Hukukçular Derneği” de dün yaptığı açıklamada bu zulmü gündeme getirdi: “28 Şubat’ın en büyük mazlumlarından biri olan Salih Mirzabeyoğlu 13 yıldır zindanlarda ve Telegram – Zihin Kontrolü işkencesine maruz./ 56 eseri bulunan mütefekkire müebbet hapis cezası biçildi. / O davanın hakimi, şimdi Ergenekon sanıklarının avukatı Metin Çetinbaş’ın ‘Hata yapmış olabilirim’ itirafı ve gizli toplantılarda aldığı brifingler sonucu bu idam kararını verdiği gazetelerde belgelendi. / Davanın ilk hakimi Sedat Karagül’den ise şu sözler döküldü: ‘İBDA – C davası da dahil olmak üzere baskı görmediğim hiç bir dava olmadı, hep baskı gördüm.’ İşte mütefekkir Salih Mirzabeyoğlu’na yapılan tüm bu hukuksuzluk ve adaletsizliklerin başlangıcının yıl dönümü 28 Şubat’ta, 28 Şubat’ın halen devam ettiği Bolu F Tipi Cezaevi önünde Yeni Devir Hukukçular Derneği tarafından yapılacak Basın Açıklamasına desteklerinizi bekliyoruz…”